به گزارش اطلاعات آنلاین، پرویز بهرام سال ۱۳۱۲ در محله درخونگاه تهران زاده شد. پدرش، علی‌اکبر بهرام از هنرمندان زبردست گچ‌بری و مجسمه‌سازی بود که در کاخ گلستان نیز آثار ماندگاری از او به جای مانده است؛ کسی که اولین جرقه‌های هنری را در دل پرویز جوان روشن کرد. بهرام درباره تأثیر پدرش در مصاحبه‌ای گفته است: «دلبستگی عجیب پدرم به داستان‌های فرانسوی به قدری بود که آدم‌های اطرافش را با شخصیت‌های این داستان‌ها تطابق می‌داد. مثلاً اگر پاسبان بدجنسی را می‌دید می‌گفت: این شبیه بازرس ژاور است!»

همین نگاه داستانی و هنری پدر، پرویز را به دنیای نمایش کشاند. اما تقدیری که در لاله‌زار برای او رقم خورد، مسیرش را به سوی استودیوهای دوبلاژ کج کرد. او با صدایی که از همان ابتدا قدرت بازیگری ذاتی‌اش را فریاد می‌زد، به سرعت به قله‌های این حرفه دست یافت و نقشی را در اتللو ایفا کرد که شخص سرگئی باندارچوک بازیگر این نقش نیز آن را پسندید.

شاید برای بسیاری عجیب باشد که چگونه یک وکیل رسمی دادگستری، شب‌ها با صدای ژان والژان در بینوایان به خانه‌ها می‌آید. اما بهرام خود معتقد بود وکالت هنری دراماتیک است که نیاز به بیانی قدرتمند دارد. او تا پایان عمر این دو وجه شخصیتی خود را حفظ کرد و معتقد بود برای دوبلور شدن باید عاشق بود؛ چرا که امنیت شغلی در این راه سرابی بیش نیست. نگاه او به زندگی، نگاه یک هنرمند اهل مطالعه بود. او مدیریت دوبلاژ را علمی می‌دانست که به شناخت عمیق موسیقی، کارگردانی و تئاتر وابسته است؛ نه فقط چیدمانی از کلمات هم‌وزن.

بهرام درباره راز ماندگاری صدایش می‌گفت که دوبله برای او ورزش صدا است. او هرگز اجازه نداد صدای پرصلابتش در ابتذال تیزرهای تبلیغاتی فرو برود؛ چرا که برای صدای خود حرمت قائل بود. در نگاه او، گوینده مستند -به‌ویژه در جاده ابریشم که مردم با آن خاطره‌ها دارند- موجودی مظلوم و تنها است که باید با یک صدا مخاطب را یک ساعت با خود همراه کند. او بارها در اتاق ضبط هم‌پای نقش‌ها گریسته بود و معتقد بود دوبلور باید چنان به نقش نزدیک شود که مرز میان خود و شخصیت روی پرده را بشکند.

از نقش‌های مهمی که او صداپیشگی‌اش را به عهده داشت می‌توان به نقش هری لایم در فیلم «مرد سوم» به جای اورسن ولز، ژان وال‌ژان در مجموعه «بینوایان» به جای ریشار ژوردان و امیرکبیر در مجموعه «سلطان صاحب‌قران» به جای ناصر ملک‌مطیعی اشاره کرد.

بهرام در نهایت ۶ خرداد ۱۳۹۸ پس از سال‌ها دست‌وپنجه نرم کردن با بیماری درگذشت. او رفت اما میراثش با صدایش در تاریخ سینمای ایران باقی ماند.